คืนหนึ่งผมได้รับข่าวร้าย จากแม่ของผม
แม่โทรศัพท์มาหาผมตามปกติที่มักจะโทรมาเกือบทุกวัน ผมคุยกับแม่ไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง
"เนี้ยบ จำเก่งได้ไหม?" แม่เริ่มต้นด้วยคำถาม
"เก่ง ที่เรียนด้วยกันตอน ม.ต้นน่ะเหรอ จำได้ครับ ทำไมเหรอ?" สัญชาตญาณผมบอกว่า จะต้องเป็นเรื่องไม่ดีแน่
"เนี่ย ตอนนี้เก่งเขาอยู่ที่ห้องไอซียู ยังไม่ได้สติเลย ตั้งแต่วันลอยกระทงแน่ะ" แม่บอกผม
"เก่งเขาเป็นอะไรเหรอครับ?"
"เห็นญาติเขาว่ารถล้มน่ะ ตอนนั้นเก่งไม่ได้ใส่หมวกกันน๊อกเพราะว่าเป็นฝีที่หู เลยใส่ไม่ได้ เพราะเจ็บ
เห็นว่าตอนล้มครั้งแรกยังลุกขึ้นมาได้นะ แต่สักพักก็ฟุบลงไปไมได้สติเลย"
หลังจากนั้นเราก็คุยกันต่ไปอีกนิดหน่อย แล้วผมก็วางสายไป
จนถึงวันนี้ เพื่อนผมยังคงนอนไม่ได้สติอยู่ที่โรงพยาบาล
เก่งทำให้ผมนึกถึงวันที่ตัวผมเองประสบอุบัติเหตุเมื่อช่วงเดือนสิงหาคมที่ผ่านมา
ตอนนั้นผมขับรถมอเตอร์ไซต์เจอรถมอเตอร์ไซต์ที่วิ่งสวนมาชนเข้าด้านหน้า
ตอนนั้นหัวผมฟาดไปที่พื้นอย่างจัง ผมยังจำติดตาได้ และคิดว่าคงจำจนตาย
แต่ผมก็ไม่เป็นไรมากนัก เพราะใส่หมวกกันน๊อกอยู่ ก็เลยได้แค่แผลถลอกนิดหน่อย
ถ้าวันนั้นผมไม่ใส่หมวกกันน๊อก คาดว่าอาจจะไม่ได้มานั่งเขียน blog นี้แน่
หรือในทางกลับกัน ถ้าหากผมไม่ได้สติแบบเก่ง ผมจะทำยังไงดี
บอกใครก็ไม่ได้ ว่าผมอยากอยู่หรืออยากไป การหมดสติมันอาจจะทรมานมากก็ได้
หากต้องเป็นแบบนั้นจริงๆ ถึงผมอยากไป ผมก็คงบอกใครไม่ได้อยู่ดี
หรือถ้าผมได้สติ ตัวผมมันอาจจะไม่ใช่ตัวผมคนเดิมอีกแล้วก็ได้ ผมจะทำใจยอมรับสภาพตัวเองได้ไหม
ก็ได้เพียงแต่หวังว่าจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้กับตัวเองหรือว่าคนที่รัก
ขอให้เพื่อนเก่งหายไวๆนะครับ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น